Het ene moment scroll je doelloos door Facebook (kan de beste overkomen), het andere moment heb je een trui besteld waarvan je niet wist dat je ‘m nodig had. Als je Elle NL volgt, kan het je zomaar overkomen. Ik stuitte zondagavond op de post hieronder.
Van de streetstylefoto met daarop een mode-influencer is direct duidelijk dat het helemaal niet om de betreffende HEMA trui gaat. Ik irriteer me aan de verwoording van de tekst over de foto. Alsof íedereen deze trui wil. Alsof dit ding écht een hot topic is in de modewereld - hou toch op.
Het is een clickbaitpost die zoveel mogelijk mensen naar het artikel linkt. Daar vind je inderdaad een compleet andere trui dan die op de streetstylefoto, vergezeld van allerlei nietsige argumenten waarom je ‘m nu móet kopen en een affiliatelink waar Elle een commissie over vangt. Met de afsluitende woorden:

Als dit bericht op zichzelf had gestaan, had ik het door de vingers kunnen zien (nou ja… eigenlijk ook niet). Maar helaas: dit is de rode draad in Elle NL’s Facebookstrategie. Het gros van de content is gericht op het aanjagen van brainless overconsumptie. Een greep uit de posts die binnen één week zijn geplaatst:
Clickbait: zo leid je mensen in je koopfuik
Iedereen wil dit. Alle it-girls dragen het. Dé grote trend. Voordat het weg is. Je gaat er alle belangrijke modemensen in zien. Alle modellen dragen het. Ommiddelijk aan je winkelmandje toevoegen. Dé aankoop van het jaar. Onmisbaar.
Het zijn allemaal bewoordingen die we clickbait noemen: de digitale strategie die mensen verleidt om verder te klikken naar een website, en vaak gericht op snelle en overbodige aankopen. Bijna alle mediaplatforms werken tegenwoordig op deze (behoorlijk irritante) manier, let maar op. LINDA.nl doet dit ook vaak: “celebrity X kreeg een kind en dit is de bizarre naam”. Het is belangrijk om je daarvan bewust te zijn, helemaal als het om consumptie gaat. Zodra je herkent hoe je wordt verleid, is het zoveel makkelijker om je ertegen te wapenen. Bij Elle is het vaak een cocktail van deze ingrediënten:
1. Focus op status en sociale bewijskracht
Het product wordt omschreven als een statusverhogend middel. Er wordt gerefereerd naar invloedrijke mensen in de modewereld, zoals modellen, populaire influencers en ‘alle belangrijke modemensen’. Als zij het omarmen, kun jij toch niet achterblijven?
2. Maak het zogenaamd een must in iemands leven
Er worden superlatieven gebruikt die bijna dwingend suggereren dat je er niet omheen kunt. Dé trend, dé musthave, dé aankoop van het jaar, het is onmisbaar… allemaal klinkklare onzin en puur zo geschreven om jou het gevoel te geven dat het écht je leven beter maakt.
3. Creëer schaarste en urgentie
Hoe minder tijd er is om na te denken, hoe sneller je op de koopknop drukt voor dat heerlijke dopamineshot dat vrijkomt bij een aankoop. De angst om mis te grijpen (FOMO) is voor veel mensen een belangrijke psychologische factor bij koophonger. Zinnen als “voordat het weg is” spelen hier slim op in.
4. Creëer nieuwsgierigheid door misleidende beelden en titels
Door iets als gewild te omschrijven en tegelijkertijd essentiële informatie voor het totaalplaatje weg te laten, zoals een foto van het betreffende product, kun je bijna niet anders dan op de link klikken. Zo gebruikt ELLE random streetstylefoto’s en laten ze een bovenlijf zien als het artikel over schoenen gaat.
Waarom doen gerenommeerde modemedia hier aan mee?
Heftig. Maar waarom doet zo’n gerenommeerde partij als ELLE hier tegenwoordig zó actief aan mee? Al jaren is bekend dat de bladenmarkt in zwaar weer verkeert. De inkomsten uit fysieke magazines zijn een fractie van wat ze waren, redacties zijn enorm uitgedund en budgetten dus ook. Dat zie je terug: editorials zijn minder groots opgezet en er is (in ieder geval online) minder ruimte voor diepgaande artikelen. En let maar op: veel content is tegenwoordig snel geschreven of direct gekopieerd vanuit buitenlandse collega-redacties. Veel artikelen worden gerecycled: gewoon een jaar later weer gepost en gepresenteerd als nieuw (LINDA.nl doet dit ook vaak). Ik kan me voorstellen dat het als titel écht uitdagend is als KPI’s in je nek hijgen.
Inkomsten uit affiliatesamenwerkingen
Om meer inkomsten te genereren, werken vrijwel alle grote online platforms met affiliatiesamenwerkingen. Hierbij promoot je een product via een speciale link, waarbij je een commissie ontvangt voor elke verkoop.
Als je mensen slim overhaalt tot zoveel mogelijk aankopen, kunnen de bedragen flink oplopen. En goed om te weten: hoe goedkoper het product, hoe meer mensen doorgaans on the spot kopen via zo’n link (misschien herken je het: dan doet de aankoop geen pijn). Dus als je met goedkope merken via affiliate samenwerkt en erbij zet dat het musthaves zijn die alle it-girls hebben en die bijna uitverkocht zijn, weet je: hier gaan we aan verdienen.
Verdienen aan affiliate is niet erg. Maar mensen elke dag actief(!) en haastig spullen aansmeren die ze niet nodig hebben, en dan ook nog vooral fast fashion merken promoten terwijl je aangeeft dat je duurzaamheid heel belangrijk vindt en daar volledige nummers over maakt (wat dan wel weer goed is), valt gewoon niet te rijmen. Iedereen mag met merken samenwerken als je een eerlijk verhaal vertelt en de keus bij mensen zelf laat. Maar ga ons niet vertellen dat die trui van €30 onmisbaar is in ons leven. Ik heb Elle ontvolgd op Facebook.





'Deze flatterende jumpsuit is het énige wat we aankomende lente willen dragen.' Op zich een minimalistische invalshoek alleen jammer van de rest van de berichten waar je vervolgens mee wordt overspoeld op die site. Bizar eigenlijk...
Stom dat ik nu zelfs alsnog bijna naar dat artikel ging omdat ik benieuwd ben om welke trui het gaat. Terwijl ik heb voorgenomen om deze drie maanden niks te kopen... Je weet dat je erin gelokt word en toch werkt het!